Rode Duivels overtuigen tegen Nieuw-Zeeland en winnen groep G

De wedstrijd werd gespeeld in BC Place in Vancouver, met aftrap op 27 juni 2026 om 03.00 uur UTC, in België dus vroeg in de ochtend. De opdracht was duidelijk: België moest winnen om zekerheid te krijgen, Nieuw-Zeeland moest winnen om zijn WK-droom levend te houden. Garcia greep stevig in na de 0-0 tegen Iran. Hij wijzigde vijf namen, liet Romelu Lukaku op de bank beginnen en bracht Jeremy Doku opnieuw aan de aftrap. België startte met Courtois; Theate, Mechele, De Cuyper en Castagne; De Bruyne, Tielemans en Vanaken; Trossard, Doku en De Ketelaere. Nieuw-Zeeland begon met Crocombe; Payne, Bindon, Cacace en Surman; Bell, Stamenic, Sarpreet Singh, Elijah Just en Ryan Thomas; met Chris Wood als diepe spits. Vanaf het begin speelde België met meer verticale dreiging dan in zijn eerste twee groepsduels. De cijfers bij de rust vertelden veel: België leidde slechts met 0-1, maar had tegen dan al een overwicht opgebouwd dat veel groter was dan de stand deed vermoeden. Trossard raakte vroeg de paal en zette zijn ploeg na 28 minuten op voorsprong. Die goal werkte als een sleutel in een slot dat de voorbije dagen niet open wilde. Na de rust werd het verschil echt zichtbaar. Trossard maakte in minuut 50 zijn tweede van de avond, De Bruyne trapte in minuut 66 of 67 de derde binnen en daarmee was de Nieuw-Zeelandse weerstand gebroken. Elijah Just redde in minuut 84 de eer voor de All Whites, maar amper twee minuten later kopte Lukaku, kort na zijn invalbeurt, de 1-4 binnen. Alexis Saelemaekers legde in de toegevoegde tijd de 1-5 eindstand vast. Vooral Trossard gaf België wat het eerder miste: beweging tussen de linies, efficiëntie in de zestien en een aanvalspunt dat niet voortdurend met de rug naar doel hoefde te spelen. De Bruyne groeide mee naarmate de ruimtes groter werden. Hij dicteerde niet elke fase, maar wanneer Nieuw-Zeeland na rust uit elkaar begon te vallen, strafte hij de passiviteit genadeloos af. Nieuw-Zeeland kwam met geloof aan de aftrap. Bondscoach Darren Bazeley had vooraf benadrukt dat zijn ploeg moest durven geloven in een stunt, zeker na een 2-2 tegen Iran en een nederlaag tegen Egypte waarin de All Whites wel momenten hadden gehad. Maar tegen dit België kwam de ploeg nauwelijks tot controle. Chris Wood bleef te geïsoleerd, terwijl Elijah Just de meest dreigende Nieuw-Zeelander was en uiteindelijk ook het doelpunt maakte. De uitslag verandert ook de lezing van België’s groepsfase. Wat na twee wedstrijden nog leek op een moeizame overgangsgeneratie, kreeg in Vancouver plots het karakter van een late correctie. België eindigde op vijf punten, net als Egypte, maar met een beter doelsaldo. Iran bleef na het 1-1 gelijkspel tegen Egypte op drie punten en moet hopen op een plaats bij de beste derdes; Nieuw-Zeeland eindigde laatste. Voor België wacht nu een zestiende finale op 1 juli in Seattle tegen een nog te bepalen derde uit een andere groep. De tegenstander is minder belangrijk dan de vaststelling dat België eindelijk een wedstrijd speelde waarin kwaliteit en rendement samenvielen. Na 180 minuten twijfel had de ploeg één avond nodig om het toernooi opnieuw richting te geven. Feitenblok Eindstand: Nieuw-Zeeland 1-5 België Doelpunten: Trossard 28’ en 50’, De Bruyne 66/67’, Just 84’, Lukaku 86’, Saelemaekers 90+4’ Ruststand: 0-1 Stadion: BC Place, Vancouver Toeschouwers: 52.497 Belangrijk gevolg: België wint groep G en gaat door naar de zestiende finales; Nieuw-Zeeland is uitgeschakeld.